INLEIDING

In Nederland hebben jaarlijks miljoenen mensen, onder wie chronisch zieken, gehandicapten en ouderen, behoefte aan één of meer hulpmiddelen. Met de hulpmiddelenzorg zijn miljarden euro’s gemoeid, waarin zorgverzekeraars, overheden en gebruikers zelf voorzien (www.cliq.nl). Een van de oorzaken van de toenemende behoefte aan hulpmiddelen is de veranderde wetgeving. Concreet gaat het om de wetten: ZVW, WMO, AWBZ en WIA. In al deze wetten staat, in plaats van het productaanbod, de individuele zorgvraag centraal. Met de veranderingen wordt gestreefd naar een zo volledig mogelijke 'functiegerichte aanspraak'. Dat betekent dat het opheffen of verminderen van een probleem in het functioneren van mensen (stoornis, beperking of participatieprobleem) centraal staat in de aanpak.
Aangezien de kwaliteit van de indicatiestelling (nog) belangrijker wordt bij de overgang naar een functiegerichte aanspraak, dringen de minister van VWS en de meerderheid van de Tweede Kamer aan op de ontwikkeling van een uniform indicatiestellingsproces en uniforme zorgprotocollen aan de hand van de Procesbeschrijving Hulpmiddelenzorg. Hiermee kunnen de aard, inhoud en omvang van de individuele zorgvraag bepaald worden.