INLEIDING

Een toenemende levensduur, meer chronische aandoeningen en multiple pathologie in de Nederlandse bevolking, een tekort aan 'handen aan het bed', een meer centrale rol van de cliënt en een meer zelfverzekerde, autonome attitude van de burger dragen eraan bij dat technologie een steeds grotere rol krijgt in de zorg. Een doeltreffende en doelmatige hulpmiddelenzorg is van grote betekenis, maar niet altijd gegarandeerd.
Minister Klink van VWS stelde in 2008, dat de cliënt recht heeft op de 'meest adequate oplossing'. Dat betekent dat van een situatie waarin een cliënt krijgt waar hij/zij 'recht' op heeft (een soort standaardoplossing: kun je niet lopen dan krijg je een scootmobiel), wordt toegegaan naar een situatie waarbij de cliënt het meest adequate hulpmiddel krijgt, passend bij zijn/haar mogelijkheden en wensen. Dus wellicht geen scootmobiel maar een ander hulpmiddel of andere vervoersoplossing.
Deze trend heeft geleid tot de ontwikkeling van een Basisrichtlijn (BRL) Hulpmiddelenzorg, uitgaand van functiegerichte aanspraak, en - deels daarvan afgeleid - protocollen voor specifieke doelgroepen (bijv. mensen met stoma, mensen met hoorproblemen) of professionals (bijv. orthopedisch schoentechnici). In de komende jaren zullen meer van dergelijke protocollen ontwikkeld gaan worden.